Gunnar I Birgisson rýfur loksins þögnina. Mér sýnist flest það sem hann segir flokkast undir það sem á góðri íslensku nefnist væl -eða eigum við að segja píkuskrækir?.

Í stuttu máli gengur þetta út á:

a) Það var talað illa um hann í prófkjörsbaráttunni.
b) Það var smalað í flokkinn fólki sem kaus hann EKKI - og það í allþónokkru magni.
c) Það kaus fólk í prófkjörinu sem líka er skráð í aðra flokka.

Nú þætti mér gaman að vita hvort einhver langminnugur lesandi geti fundið bara eitt dæmi um einstakling sem orðið hefur undir í sambærilegum oddvitaslag í stjórnmálaflokk án þess að eitthvað af þessum atriðum eigi líka við um hann - og þá á ég ekki bara við prófkjörsslagi!

(Og að því sögðu er rétt að ég viðurkenni góðfúslega að hafa kosið í prófkjörum bæði hjá Íhaldinu og Samfylkingunni, því ég er svo mikill svindlari.

Auk þess var ég á 1. ári í menntaskóla  skráður í Alþýðubandalagið til að fjölga þingfulltrúum sem gæti kosið Steingrím J. frekar en Margréti Frímannsdóttir. Sá sem skráði mig er í dag mektarmaður í sjálfstæðisflokknum í sinni heimabyggð, svo það er engin ástæða til að nafngreina hann. ;)

Og jú, það var eitthvað fleira. Til að mynda tóku forystumenn íþróttafélagsins í bænum afstöðu gegn honum, og Baugsmiðlarnir voru að skrifa fréttir um hann - sem þó hafði ekki gert neitt rangt. Aumingja Gunnar.

Maður ætti kannski frekar að benda á það sem Gunnar sagði ekki eða láðist í það minnsta að geta.

a) Að reglur flokksins hefðu verið brotnar, þ.e. að svindl í lögformlegri merkingu þess orðs hefðu átt sér stað.
b) Hvaða forystumenn annarra flokka hefðu skipulagt smölun gegn sér.
c) Að einhver aðstöðumunur hefði verið milli frambjóðenda, þ.e. að annar frambjóðandi hefði haft betri aðgang að gögnum, eða meiri völd í flokksfélaginu á staðnum og þar af leiðandi í aðstöðu til að láta framkvæmd kosninganna vera sér í hag (líklega sleppir hann því þar hann var sjálfur í betri aðstöðu en Ármann).

Flestir sæmilega skynsamir stjórnmálamenn hafa vit á því eftir ósigur að bíta á jaxlinn, hringja í andstæðinginn og óska honum til hamingju, og jafnvel að tala upp listann í fjölmiðlum. Ekki af því þeir séu sáttir innst inni eða af því þeir hafi ekki verið beittir rangindum í kosningabaráttunni, heldur átta þeir sig á því að það þjónar þeirra pólitísku hagsmunum betur.

Gunnar er á leiðinni í misráðið ferðalag, sem hefur eingan taktískan tilgang. Hann er ekki að fara að ná neinu fram sem kemur honum pólitískt betur til skemmri eða lengri tíma, eða ég get í það minnsta ekki ekki séð hvað það ætti að vera. Þvert á móti myndi maður halda að þessi uppátæki geti fækkað hans eigin stuðningsmönnum - að maður tali nú ekki um þegar hann leyfir vangaveltum um sérframboð að grassera. Áttar hann sig ef til vill ekki á því að einhverjir þeirra hafa nú mestar áhyggjur af eigin stöðu í breyttu valdalandslagi, og eru jafnvel að leita leiða til að komast innundir hjá nýjum mönnum í borgarstjórn?

Þetta meikar sumsé engan sens, er alls ekki gáfuleg pólitík og enn betra fyrir vinstri öflin í Kópavogi.

Á vef xd.is er hægt að sjá .pdf með öllum tölum fyrir efstu tíu frambjóðendur.

Þar sést til dæmis að Gísli Marteinn Baldursson getur í sjálfu sér vel við unað þar sem hann er næstur Júlíusi Vífli í kjöri um 2. sæti, meðan að Þorbjörg Helga fær fæst atkvæði þar af þeim sem kepptust um sætið, með 20. atkvæðum minna en Geir Sveinsson. Júlíus er með nokkuð traust forskot á keppinauta sína, og 300 atkvæðum ofar en Gísli Marteinn.

Á hinn bóginn fer Gísli Marteinn sjaldnast á blað af borgarfulltrúunum. Um 40% kjósenda virðasta sleppa honum þegar 5554 atkvæði hafa verið talin - hann er með nánast sömu heildaratkvæða tölu og nýliðinn Hildur Sverrisdóttir (sem er út af fyrir sig mjög góður árangur hjá henni).

Jórunn Frímannsdóttir og Áslaug María eru mjög jafnar og skipta ef til vill aftur sæti síðar í talningunni, en annars sýnist mér ólíklegt að þetta breytist frekar.

Þekkjandi eitthvað til SUS átaka hlýt ég að gera athugasemdir við nýjasta Orðið á Götunni. Það er algerlega fráleitt að túlka 7 atkvæða tap sem merki um að áhrif Deigluhópsins séu að fjara út.

Ég veit ekki til þess að komið hafi til átakafunda hjá Tý í meira en áratug. Félagið, sem næst stærsta aðildarfélagið í SUS, hefur löngum verið traust vígi “Garðabæjarklíkunnar” eða annarra Deigluandstæðinga, hvaða nafni sem þeir hafa verið nefndir gegnum tíðina. Átökin hafa fyrst og fremst verið í Heimdalli, sem hinn svokallaði Deigluhópur hefur haft mjög óskoruð yfirráð yfir síðan 2004, og þau treystust í sessi frekar en hitt, þegar Árni Helgason sigraði Davíð Þorláksson mjög afgerandi nú í haust.

Þetta eru sumsé fyrsta atlagan sem kemur gegn ráðandi hóp í Kópavogi, og var að því er virðist ansi nálægt því að heppnast.  Það hlýtur að vera áhyggjuefni fyrir núverandi stjórn SUS ef að hennar traustustu baklandsfélög, eru nærri fallin - en mér þykir líklegt að óánægja með flugferðina til Ísafjarðar í haust sé að þjappa mönnum saman gegn “Garðabæjarklíkunni”.

Það gefur eiginlega augaleið að fyrst Deigluhópurinn gerir nú í fyrsta skipti frá upphafi atlögu að traustu andstæðingavígi, og vantar aðeins sjö atkvæði, þá hlýtur hópurinn að vera að eflast frekar en hitt.  Týr í Kópavogi var eitt af lykilfélögunum við framkvæmd þessarar byltingar, ásamt Garðabæ, en flest atkvæðin sem komu með leiguflugi komu í gegnum þessi félög.

Það er forvitnilegt orðalag að tala um “eftirminnilegan” sigur á Ísafirði í haust: Sigurverararnir skipulögðu altso leynilega flugferð með atkvæði sem fóru í hálfsdagsferð til Ísafjarðar og lentu nokkrum klukkustundum áður en kjörfundur hófst. Byltingarframboðið var ekki fullmannað, og þar sem stuðningsmenn Fanneyjar Birnu drógu framboð sín til baka er stjórn SUS ekki fullmönnuð, og hefur til dæmis enga fulltrúa frá NA-kjördæmi. Nýkjörinn formaður var ekki tilbúinn að svara að spurningum um kosningum og neitaði sjónvarpsviðtali daginn sem hann var kjörinn. Það eru til mörg betri lýsingarorð en eftirminnilegt til að lýsa þessu. ;)

Það er nokkur tvískinnungur í því af hálfu Sjálfstæðisflokksins að endurgreiða lánin styrkina án vaxta og verðbóta, þó auðvitað hafi flokkurinn sjálfdæmi um það hvernig endurgreiðslan er framkvæmd. Því þetta þýðir að flokkurinn hagnast töluvert á styrkjunum.

Reyndar veit ég ekkert hvaða vaxtakjör flokkurinn hefur, en það gildir einu hvort hann er að fá hærri innvexti eða greiðir lægri útvexti af skuldum sínum, það er um verulegar fjárhæðir að ræða.

Búum til einföldunardæmi, þar sem einhver fær 55 milljónir til vörslu. Upphæðin fer á bankareikning sem ber tíu prósent vexti, og aldrei er tekið út af reikningnum, þannig að vextirnir hækka upphæðina. Upphaflega fjárhæðin er síðan endurgreidd í átta jafnháum hlutum án vaxta og verðbóta og endurgreiðslur hefjast tveimur árum og fimm mánuðum eftir af að upphaflega fjárhæðin var afhent. Þá lítur dæmið nokkurn veginn svona út.

Síðasta afborgunin er síðan tekin eftir síðustu vaxtaviðbótina í maílok 2016, og eftir það standa eftir inni á reikningnum 56.469.022 krónur, og endurgreiðslunni er að fullu lokið. Af þessu má sjá að Sjálfstæðisflokkurinn hefði miðað við þessar forsendur hærri upphæð eftir en hann upphaflega fékk í óeðlilegan styrk.

Upphæðin er mjög breytileg eftir því hvaða vexti er miðað við. Hún verður til dæmis rúmar 30 milljónir ef við gefum okkur 6% vexti og tæpar 100 milljónir ef vextirnir eru 12%.

Þetta er að sjálfsögðu ímyndað dæmi og það er harla ólíklegt að upphæðin hafi farið inn á reikning eins og þessu dæmi. Þvert á móti má ráða af fjölmiðlum að styrkurinn hafi farið til greiðslu skulda sem munu hafa verið að sliga flokkinn á þessum tíma.

En það skiptir í raun ekki miklu máli ef verið er að reikna út hagnað flokksins af því að sleppa vöxtum og verðbótum. Hafi flokkurinn náð að greiða 55 kúlur inn á höfuðstól langtímaskuldabréfs sem ber 10% vexti er hann búinn að spara sér háar fjárhæðir í greiðslur vaxta- og verðbóta á jafnlangt tímabil.

Það skiptir ekki höfuðmáli hvort um er að ræða út- eða innvexti af 55 milljónum króna. Yfir tíu ára tímabil eru þetta miklir vextir, og ég held það sé mjög erfitt að finna forsendur sem leiða af sér neitt minna en tugi milljóna í vaxtahagnað fyrir flokkinn.

Nú var það ekki að kröfu almennings, heldur vegna kröfu flokksmanna sem formaðurinn ákvað að styrkirnir yrðu endurgreiddir. Svo nú vefst það heldur fyrir mér hvernig flokkurinn getur samvisku sinnar vegna hagnast um tugi milljóna af peningum sem hann átti aldrei að taka við. …

Ég hugsa að Orðið á götunni sé að gera helst til mikið úr því að kosningin hjá Verði í gær skipti Guðlaug lykilmáli - en er kannski ögn pínlegt fyrir þá Illuga og Bjarna.

Það er nokkuð ofmælt að þetta sé hjartað í “valdakerfi” Guðlaugs. Mest af fólkinu sem starfar í hverfafélögum flokksins eru “Ordinary Joe´s” sem standa til hliðar við valdakerfi flokksins. Guðlaugur hefur hins vegar haft meiri stuðning hjá þessari grasrót þar sem hann hefur lagt töluverð rækt við hana og nær að virkja þetta fólk í sinni kosningabaráttu - og þar skiptir stjórn Varðar sem slík engu máli.

Stjórn Varðar tilnefnir eins og önnur félög fulltrúa á Landsfund, og þá tilnefnir hún nokkrar fulltrúa í kjörnefnd sem stillir upp í neðri sætin á framboðslistum, fyrir neðan þá sem hljóta brautargengi í prófkjörum.

Mér er ekki kunnugt um að þeir Kjartan, Davíð og Geir hafi nokkurn tímann reynt að hlutast til um stjórnarkjör í Verði, heldur hafi leyft þessum grasrótarkjarna að starfa nokkurn veginn óáreittum, enda erfitt að sjá að þetta skipti miklu máli.

Það er bara eitt sem er jákvætt við fréttirnar um risastyrkina til Sjálfstæðisflokksins: Fyrir vikið geta allir flokkarnir nokkuð kinnroðalaust greint frá hvaða styrkupphæðum sem er frá því fyrir daga núverandi laga um fjármál stjórnmálaflokka. Það finnast varla nokkrar fjárhæðir sem komast í hálfkvisti við þessar.

Annars segir Geir að tilgangurinn hafi verið að rétta við fjárhag flokksins. Ég stóð í þeirri trú að fjárhagur og gaf til kynna í bloggi fyrr í dag að fjárhagur flokksins hefði ekki kallað á slíka styrki, sem hefur greinilega ekki verið rétt - það má lesa það milli línanna í ummælum sumra Sjálfstæðismannanna að fjárhagur flokksins hafi þvert á móti verið mjög erfiður.

Ég er alls ekki að gera lítið úr ábyrgð þeirra sem veittu þessa styrki, eða báðu um þá eða samþykktu þá. En Sjálfstæðismenn verða líka að spurja hvernig flokkurinn þeirra komst í þá stöðu að þurfa á slíkum styrkjum að halda, ekki síst í ljósi þess að hann hefur löngum haft greiðari aðgang að fjármagni úr atvinnulífinu auk mjög öflugs styrktarmannakerfis. Þeir sem bera ábyrgð á því þurfa ekki síður að axla hana.

Ólíkt öðrum flokkum hefur verið rík hefð fyrir því innan Sjálfstæðisflokksins að breyta aldrei lista sem valinn hefur verið í prófkjöri. En nú heyrir maður að þó nokkrir innan flokksins séu á annarri skoðun.

Samkvæmt lögum flokksins er það fulltrúaráð Varðar sem ræður uppröðun á listann - prófkjörið er aðeins gilt ef meira en 50% skráðra flokksmanna taka þátt, sem gekk ekki eftir. (Þáttakan var um 40%.)

Bæði er menn ekki nógu ánægðir með heildarútkomuna. Telja listann ekki stuðla að góðri kjörsókn hjá flokknum, og að prófkjörsfyrirkomulagið hafi komið í veg fyrir að hann endurspegli vilja flokksmanna, nema ef til vill í efstu sætin. Niðurstöður í prófkjörum í öðrum landshlutum hafi einkennst af meiri breytingum.

Þá telja menn líka að þessi hefðbundna prófkjörsleið, sem oftast hefur gefið ágæta raun fyrir flokkinn, hafi ekki verið heppileg í þessu árferði. Hún hafi fælt frambærilegt fólk frá og gert nýju fólki erfiðara fyrir að fá kosningu, en allir menn þurfa að velja frá 1 og niður í 10, og langflestir kjósendur þurfa því að “fylla” kjörseðilinn sinn.

Í því samhengi má sérstaklega benda á þakið sem var sett á kostnað frambjóðenda - þó vissulega séu dýrar prófkjörsbaráttur umdeilanlegar má efast  um að ný og minna þekkt nöfn geti kynnt sig fyrir potential 20.000 manna kjósendahópi fyrir tiltölulega lágar fjárhæðir.

Næsta spurning er því hvað uppstillingarnefndin í Reykjavík kýs að gera með niðurstöður prófkjörsins, en hún útbýr tillögu að lista sem fulltrúaráðið samþykkir af gömlum vana óbreytt. Menn eiga síður von á því að uppstillingarnefndin geri róttækar, ef þá nokkrar, breytingar á efstu 10 eða 12 sætum. En það er líklegra en áður að það komi til atkvæðagreiðslu innan fulltrúaráðsins um tillögu uppstillingarnefndar.

Maður getur varla lýst sig ánægðan með prófkjör íhaldsins í Reykjavík - flokksmönnum er þó vorkunn þar sem það var ekki kannski ekki um það að ræða að holskefla nýju og öflugu fólki gæfi kost á sér, sem hefði verið nauðsynleg forsenda þess að hrista rækilega upp í þingliði flokksins í bænum. Af hverju þurfti Tryggvi Þór til dæmis að fara austur?

Það var eiginlega verra að Árni Johnsen skyldi halda sínu sæti fyrir sunnan - en maður hefði allt eins átt von á því hann myndi sigra þetta. Hann virðist hafa fengið 1300 atkvæði í 1. sætið - sennilega hafa sunnlendingar kosið Ragnheiði í 1. sæti og Unni Brá Konráðsdóttir í 2. sætið sem hún óskaði eftir.

Það er fátt sem kemur á óvart í Kraganum, en það verður að koma í ljós hvernig Óli Björn Kárason reynist. Það virðist í fyrstu hálfgerð tímaskekkja að einn helsti handlangari Davíðsmanna í fjölmiðlum taki sæti á þingi þegar valdaskeiði þess hóps er að ljúka. Það bætir varla skapið í herbúðum Guðlaugs Þórs að helsti bandamaður hans í kraganum rúlli niður listann.

Guðlaugur Þór getur í sjálfu sér vel við unað að halda 2. sæti á lista eftir að hafa verið heilbrigðisráðherra - sá stóll hefur löngum verið pólitísku galli blandinn. Staða hans innan flokksins er í sjálfu sér nokkuð góð, en það verður líka að horfa í það hver staða hans var innan flokksins fyrir ekki svo löngum tíma, þegar hann var mjög áhrifamikill í bæði borgar- og landsmálum á bakvið tjöldin.

Það sem er jákvætt er að ný forysta er að verða til í flokknum með mjög skýrt umboð og svigrúm til að fara nýjar leiðir - það mun sennilega skýrast mjög fljótlega hvert þeir Bjarni og Illugi vilja fara með flokkinn.

Þá eru það tvímælalaust af hinu góða að þrír fulltrúar Deiglukynslóðarinnar eru í baráttusætum og með góða möguleika á þingsætum, en sá hópur sneri á sínum tíma vonlausri stöðu stúdendafélagsins Vöku við og hefur mikið fram að færa í því ferli sem hlýtur að vera framundan innan Sjálfstæðisflokksins.