Einu andmælin innan úr stjórnkerfinu við að leyfa Orf að rækta hér erfðabreytt bygg virðast vera minnihlutaálit Gunnars Á. Gunnarsson, sem RÚV fjallar um hér.

Maður þarf nú ekki að vera neinn sérfræðingur til að sjá að andmæli hans eru frekar loðin.

Í séráliti Gunnars Á. Gunnarssonar segist hann telja að slepping erfðabreyttra lífvera geti falið í sér svo róttækt inngrip í gangverk íslenskrar náttúru og svo róttæka stefnubreytingu varðandi umgengi landsmanna við umhverfi sitt og vistkerfi, að þjóðarnauðsyn beri til að allar hliðar vísindalegra rannsókna verði dregnar fram í dagsljósið. Þá segir hann að íslenskur almenningur verði að eiga þess kost, frá siðferðilegu og samfélagslegu sjónarmiði, að taka þátt í lýðræðislegri umræðu og ákvarðanatöku um hvort inn á þessar brautir skuli haldið.

Sem kunnugt er vex bygg hvergi af sjálfsdáðum í íslenskri náttúru, heldur þurfa bændur ofaná plægingar og sáningar ennfremur að vera heppnir til að uppskera náist. Útsæði þarf að rækta sérstaklega. Og án þess að ég sé sérfræðingur í lífefnafræði, þá veit ég ekki til þess að erfðaefni hafi fram til þessa verið smitandi.

Þrátt fyrir töluverðar rannsóknir hefur aldrei neitt komið fram sem bendir til þess að erfðabreytt matvæli séu hættilegri en hefðbundin matvæli. Aftur á móti hafa ýmis umhverfisverndarsamtök verið henni andvíg af ástæðum sem virðast frekar snúast um andstöðu við “iðnaðar”landbúnað nútímans.

Einföld googleuppfletting, sem fréttamaður hefði mátt framkvæmda, sýnir að téður Gunnar er framkvæmdastjóri Vottunarstofunnar Túns, sem sér um vottun fyrir bændur sem stunda lífræna ræktun afurða, sem vekur undireins spurningar um hagsmunaárekstra, enda ekki ólíklegt að í hópi viðskiptavina Túns megi finna aðila sem af hugmyndafræðilegum ástæðum eru andvígir erfðabreyttum matvælum.

Langflest ríki heims, þar á meðal í Ameríku og Evrópu hafa leyft ræktun erfðabreyttra matvæla, og þau eiga sér nærri tveggja áratuga sögu. Í dag eru erfðabreytt matvæli ræktuð á 900.000 ferkílómetrum lands um víða veröld. Sjá nánar hér og hér.

Í tilefni af þessum fréttum hlýtur þetta vídjó sjálfkrafa að verða skylduáhorf. Kannski hin fróma ósk sem Cash lýsir í síðasta erindinu sé loksins að verða að veruleika.

Á árunum 2002 til 2004 skrifuðu nokkrar milljónir íbúa Venesúela nafn sitt á undirskriftalista gegn Hugo Chavez. STuðningsmenn Chavez útbjuggu síðar gagnagrunn með nöfnum þeirra sem skrifuðu undir og dreifðu til ríkisstofnana.

Samkvæmt nýlegri rannsókn, þar sem þessi sem þessi sami gagnagrunnur var skoðaður samanborið við annan gagnagrunn um laun og atvinnu fólks í Venesúela, hafa menn klárlega goldið fyrir þessar undirskriftir, en laun þeirra virðast almennt hafa lækkað um 10% samanborin við laun þeirra m ekki skrifuðu undir. Nánar á Marginal Revolution.

Þetta er ansi hreint merkileg lesning þessi frétt, en af henni mætti halda að það sem réði úrslitum við ráðningu nýs seðlabankastjóra sé ferill hans hjá einhverjum róttæktlingasamtökum á 8. áratugnum. Síðan leggst blaðamaðurinn nokkuð ítarlega yfir þann feril, en síður um ferilskrá viðkomandi í eitthvað sem tengist hagfræði.

Eins og til dæmis þessi gullmoli:

Jónas Haralz er formaður nefndar forsætisráðherra og sennilega hugnast honum ekki að tveir fyrrverandi kommúnistar [Már Guðmundsson og Arnór Sighvatsson] fari með svo valdamikil embætti sem seðlabankastjóri og aðstoðarseðlabankastjóri. Jónas hefur þar að auki á undanförnum mánuðum lýst þeirri skoðun sinni að Íslandi eigi að sækja um aðild að Evrópusambandinu. Og vitað er að Þorvaldur er einlægur ESB sinni.

Við skulum láta það liggja milli hluta að það er varla á forræði Seðlabankans hvort við sækjum um aðild að ESB eða ekki. (Það væri gaman að vita hvaða snillingi dettur í hug að Jónas Haralz líti fyrst til þess í slíku starfi hvernig hann þjóni ESB aðild best).

Það virðist alveg hafa farið framhjá viðkomandi blaðamanni í allri hans rannsóknarvinnu að Jónas Harals er sjálfur gamall kommúnisti, sem læknaðist af því með árunum. Hann er því sjálfsagt allra manna ólíklegastur til að láta menn gjalda fyrir bernskubrek af því tagi. Þá hefur það líka farið ofan garðs og neðan, þó það standi mönnum nær í tíma, að Jónas er flokksbundinn Sjálfstæðismaður. Væri hann yfirhöfuð að pæla í pólitík myndu tengsl Þorvalds Gylfasonar við Samfylkinguna í dag líklega flækjast meira fyrir honum en ungliðastörf fyrir um og yfir 30 árum.

Það er nokkuð ljóst að allir viðmælendur blaðamannsins eru stjórnmálamenn, en enginn hagfræðingur, enda hefði sjálfsagt hvaða hagfræðinemi sem er getað bent blaðamanni á hið augljósa, að skoða reynslu af störfum innan Seðlabanka. Það eru einfaldlega til ansi margir konkrít mælikvarðar til að vega og meta getu manna til að stýra Seðlabanka sem koma pólitík ekki við.