Gunnar I Birgisson rýfur loksins þögnina. Mér sýnist flest það sem hann segir flokkast undir það sem á góðri íslensku nefnist væl -eða eigum við að segja píkuskrækir?.
Í stuttu máli gengur þetta út á:
a) Það var talað illa um hann í prófkjörsbaráttunni.
b) Það var smalað í flokkinn fólki sem kaus hann EKKI - og það í allþónokkru magni.
c) Það kaus fólk í prófkjörinu sem líka er skráð í aðra flokka.
Nú þætti mér gaman að vita hvort einhver langminnugur lesandi geti fundið bara eitt dæmi um einstakling sem orðið hefur undir í sambærilegum oddvitaslag í stjórnmálaflokk án þess að eitthvað af þessum atriðum eigi líka við um hann - og þá á ég ekki bara við prófkjörsslagi!
(Og að því sögðu er rétt að ég viðurkenni góðfúslega að hafa kosið í prófkjörum bæði hjá Íhaldinu og Samfylkingunni, því ég er svo mikill svindlari.
Auk þess var ég á 1. ári í menntaskóla skráður í Alþýðubandalagið til að fjölga þingfulltrúum sem gæti kosið Steingrím J. frekar en Margréti Frímannsdóttir. Sá sem skráði mig er í dag mektarmaður í sjálfstæðisflokknum í sinni heimabyggð, svo það er engin ástæða til að nafngreina hann. ;)
Og jú, það var eitthvað fleira. Til að mynda tóku forystumenn íþróttafélagsins í bænum afstöðu gegn honum, og Baugsmiðlarnir voru að skrifa fréttir um hann - sem þó hafði ekki gert neitt rangt. Aumingja Gunnar.
Maður ætti kannski frekar að benda á það sem Gunnar sagði ekki eða láðist í það minnsta að geta.
a) Að reglur flokksins hefðu verið brotnar, þ.e. að svindl í lögformlegri merkingu þess orðs hefðu átt sér stað.
b) Hvaða forystumenn annarra flokka hefðu skipulagt smölun gegn sér.
c) Að einhver aðstöðumunur hefði verið milli frambjóðenda, þ.e. að annar frambjóðandi hefði haft betri aðgang að gögnum, eða meiri völd í flokksfélaginu á staðnum og þar af leiðandi í aðstöðu til að láta framkvæmd kosninganna vera sér í hag (líklega sleppir hann því þar hann var sjálfur í betri aðstöðu en Ármann).
Flestir sæmilega skynsamir stjórnmálamenn hafa vit á því eftir ósigur að bíta á jaxlinn, hringja í andstæðinginn og óska honum til hamingju, og jafnvel að tala upp listann í fjölmiðlum. Ekki af því þeir séu sáttir innst inni eða af því þeir hafi ekki verið beittir rangindum í kosningabaráttunni, heldur átta þeir sig á því að það þjónar þeirra pólitísku hagsmunum betur.
Gunnar er á leiðinni í misráðið ferðalag, sem hefur eingan taktískan tilgang. Hann er ekki að fara að ná neinu fram sem kemur honum pólitískt betur til skemmri eða lengri tíma, eða ég get í það minnsta ekki ekki séð hvað það ætti að vera. Þvert á móti myndi maður halda að þessi uppátæki geti fækkað hans eigin stuðningsmönnum - að maður tali nú ekki um þegar hann leyfir vangaveltum um sérframboð að grassera. Áttar hann sig ef til vill ekki á því að einhverjir þeirra hafa nú mestar áhyggjur af eigin stöðu í breyttu valdalandslagi, og eru jafnvel að leita leiða til að komast innundir hjá nýjum mönnum í borgarstjórn?
Þetta meikar sumsé engan sens, er alls ekki gáfuleg pólitík og enn betra fyrir vinstri öflin í Kópavogi.