SME greindi frá því í að gær að Halldór Ásgrímsson hefði hafnað viðtali við Mannlíf fyrir réttu ári síðan, en hann vildi heldur ekki tjá sig við blaðamann Vísis.is í fyrradag um rannsóknarskýrsluna. Bloggfærsla SME er með fyrirsögnina Vondir fjölmiðlar:

Seint á árinu 2008 eða snemma árs 2009 hafði ég samband við Halldór Ásgrímsson og vildi fá að taka við hann viðtal sem ég hugðist birta í Mannlífi. Samskipti okkar fóru fram í netpóstum. Nokkur bréf voru skrifuð. Niðurstaða Halldórs var sú, að eftir að hafa lifað og starfað um hríð í Danmörku hafði hann séð muninn á hversu miklu betri danskir fjölmiðlar voru, en þeir íslensku.
Á þeim forsendum afþakkaði hann viðtalið. Hann svaraði hinsvegar ekki hvort hann sæi mun á ágæti danskra og íslenskra stjórnmálamanna.

Reyndar vekur þetta svar Halldórs spurningar um það hvort það geti verið að utanríkisráðherra til margra ára hafi ekki fylgst með neinum erlendum fjölmiðlum fyrr en hann var fluttur til Danmerkur. En eftir sem áður hljóta það að teljast mikil meðmæli fyrir Pressuna að heimsborgarinn Halldór Ásgrímsson, eftir áralangar samanburðar- og gæðarannsóknir á dönskum fjölmiðlum, kjósi hana til að tjá sig um rannsóknarskýrsluna. [1|2|3|4|5]*

Ritstjórar annarra fjölmiðla hljóta jafnframt að spyrja sig hvað þeir séu að gera vitlaust.

*Jújú, ég geri fastlega ráð fyrir því að fleiri fréttir af skoðunum Halldórs birtist eftir því sem líður á daginn.

Margir hafa úttalað sig um það hversu vafasamt það sé að mótmæla daglega fyrir utan heimili fólks, og ég hef ss. litlu við það að bæta.

Nema því hvað þetta er með eindæmum ótaktískt og vinnur ef eitthvað er gegn markmiði mótmælanna, sumsé að knýja viðkomandi stjórnmálamann til afsagnar.

Stjórnmálamenn segja sjaldnast af sér vegna mótmæla hjá fólki úti í bæ eða greinaskrifa í blöðin, heldur vegna þrýstings innan frá í eigin baklandi eða flokki. Guðmundur Árni Stefáns hökti lengi í stól heilbrigðisráðherra á sínum tíma, en hætti á endanum þegar nokkrir flokksfélaga hans lýstu því yfir að þeir myndu greiða atkvæði með vantrauststillögu á hann sem var væntanleg.

Þorgerður Katrín hættir eftir að hafa orðið fyrir gríðarlegum þrýstingi  innan flokksins, sem var tímasettur rétt fyrir flokksráðsfund.

Sama má segja um búsáhaldabyltinguna - ríkisstjórnin fór ekki frá vegna mótmælanna, heldur vegna þess að grasrótin í Samfylkingunni ásamt nokkrum óbreyttum þingmönnum, beygði forystuna, meðan að mótmælaaldan stóð sem hæst.

Eigi mótmælin að ná fram markmiðum sínum þurfa þau að kynda undir þrýstingi innan Samfylkingarinnar, ekki að afla samúðar.  Þarna fer sumsé allt saman, hæpinn málstaður, lélegir mannasiðir og lítil pólitísk dómgreind. Er þá ekki til eitthvað gott kenniorð sem lýsir þessum “mótmælendum”?

Ég held að það sé rakin hugmynd fyrir bændur og fleiri á svæðinu að reyna að safna sem mestri gosösku saman frá gossvæðinu með sölu í huga.

Það liggur í augum uppi að framleiðendur, flugfélög og yfirvöld í Evrópu og víðar munu á næstunni hefja viðamiklar rannsóknir á áhrifum gosösku á þotuhreyfla, sem og að þróa leiðir til að mæla hana. Og einhvers staðar þurfa þeir að fá ösku til rannsóknar í einhverju magni - og varla veiðar þeir hana upp úr sjónum?

Tímabundin afsögn Illuga Gunnarssonar eykur enn þrýstinginn á Þorgerði Katrínu sem mun á flokksráðsfundi Sjálfstæðisflokksins á morgun berjast fyrir pólitísku lífi sínu. Og enginn ætti að velkjast í vafa um það að Illuga Gunnarssyni og hans nánasta bandamanni, Bjarna Ben, hlýtur að vera það fullkomlega ljóst.

Bjarni Benediktsson beinlínis hjólaði í hana í gær, með hætti sem hlýtur að teljast  mjög óvenjulegur í samskiptum formanns og varaformanns í hvaða flokki sem er. Hann hefur aftur á móti þagað þunnu hljóði yfir Sjóði 9 og stöðu Illuga Gunnarssonar.

“Varðandi varaformanninn þá verð ég að segja að þau lán sem þar er um að ræða eru fullkomlega óeðlileg,” sagði Bjarni Benediktsson. Nú vil ég ekki verja þessi lán sem slík eða halda því fram að þau séu eðlileg. En þó vil ég benda á að það hefur ekkert komið fram sem bendir til þess að pólitísk staða hennar hafi neitt með það að gera að þau hjónin fengu þessi lán. Ennfremur hef ég ekki séð neitt koma fram sem bendir til þess að þessi lán hafi áhrif á neinar pólitískar ákvarðanir sem Þorgerður Katrín tók eða hafði áhrif á, og það bendur heldur ekkert til þess að hluti þessa fjár hafi runnið í pólitíska baráttu fyrir hana. Þannig að þýðing þeirra fyrir hana pólitískt er óljós, og ég get ekki séð að það sé sjálfgefið að þau eigi að leiða til afsagnar, þó þau séu á allan hátt mjög óheppileg. Bjarni hefði vel getað leyft sér að tala varlegar um þau.

———

Hvað varðar Illuga Gunnarsson þá er komið í ljós að hann þrýsti mjög eindregið á að Glitnir beilaði sjóð níu út. Tímasetningin er lykilatriði, en þetta gerist eftir að Glitnir er þjóðnýttur, en áður en neyðarlögin eru sett - ríkissjóður er de facto ábyrgur á þeim tímapunkti fyrir öllum skuldbindingum Glitnis. Sem þýðir að tíu milljarða kaup Glitnis á verðlausum bréfum í sjóði níu er hreint eignatjón fyrir ríkissjóð. Skattgreiðendur.

(Neyðarlögin breyttu þeirri stöðu hins vegar með öllu, þannig að tapið vegna afskrifaðra skulda og verðlausra bréfa fellur að langmestu leyti á erlenda kröfuhafa.)

Af yfirlýsingu Illuga að dæma hyggst hann ekki taka neina pólitíska ábyrgð þessu máli heldur bíða niðurstöðu um að hann beri enga lagalega refsiábyrgð á fjárfestingum stjórnenda sjóðs níu. Er þetta samt ekki á allan hátt hæpnara mál en lán sem eiginmaður Þorgerðar Katrínar fær vegna stöðu sinnar hjá Kaupþingi?

Ég get ekki sagt annað en að þessi frétt komi mér í opna skjöldu. En það á eflaust eitthvað meira eftir að koma í ljós hvernig þessum styrkjum var háttað.

Varðandi þá Borgar og Þórlind er rétt að geta þess að þeir hafa báðir margra ára starfsreynslu sem blaðamenn, bæði á Morgunblaðinu og Fréttablaðinu. Ennfremur hafa þeir stússast í pólitík í samanlagt yfir þrjátíu ár, og eru tiltölulega sjóaðir “spindoktorar”. Það væri algerlega út í hött ef þeir væru að ljúga í þessu viðtali. Bæði eru þeir fullfærir um að taka einhvern gáfulegri spuna á þetta, en þó fyrst og fremst af þeirri einföldu ástæðu að þeir eru nógu sjóaðir til að vita hvað það er heimskulegt að ljúga í fjölmiðlum.

Ég er svolítið hissa á vinkli Daggar Pálsdóttir á það að fyrirhuguð áminning Álfheiðar sé ólögleg, það er að segja að bréfið til Steingríms Ara fullnægi ekki formsatriðum. Ég hefði talið líklegra að áminning uppfyllti ekki lög og að Álfheiður þyrfti ekki að klúðra andmælaréttinum til að fyrirgera áminningunni.

Ráðherra eða yfirmaður getur ekki beitt áminningum eftir geðþótta. Hann getur ekki áminnt starfsmann fyrir að vera ósammála sér. Hann getur ekki áminnt starfsmann fyrir að halda framhjá maka sínum utan vinnutíma. Hann getur ekki áminnt starfsmann fyrir að bjóða sér ekki góðan daginn af tilhlýðilegri virðingu. Í meginatriðum getur ráðherra ekki áminnt starfsmann ef honum mislíkar eitthvað, heldur verður að sýna fram á brot í starfi, og hvað telst brot er að töluverðu leyti skilgreint í lögum um réttindi og skyldur opinberra starfsmanna.

Það virðist ekki mjög sennilegt að það geti talist brot í starfi að yfirmaður stofnunar ræði við ríkisendurskoðun. Og þar sem ríkisendurskoðun er eftirlitsstofnun er það á allan hátt mjög óheppilegt ef að ráðherra ætlar að banna mönnum að ráðfæra sig við hana í leyfisleysi. Aukið gagnsæi?

Nú er ég reyndar ekki lögfræðimenntaður, en ég hefði reyndar haldið að tilgangur margvíslegra ákvæða í fyrrgreindum lögum sé einmitt að vernda opinbera starfsmenn fyrir brottrekstri af ástæðum sem eru um það bil álíka gáfulegar og þær sem Álfheiður Ingadóttir tilgreinir.

——

Steingrímur Ari ætti auðvitað að vera þjóðhetja fyrir að segja sig úr einkavæðingarnefnd eftir bankaeinkavæðinguna. Það voru ekki margir sem sýndu þannig takta á þessum tíma, en öllu fleiri sem dönsuðu með en þykjast hafa vitað betur í dag. Það er hálfspaugilegt að sjá æringjana á bmx.is tala máli hans [1|2|3], enda alkunna að hringurinn kringum Davíð kunni illa að meta úrsögnina á sínum tíma.

Hann er eftir sem áður í hálfvonlausri stöðu þó hann hafi lögin líklega sín megin. Sjúkratryggingastofnun er nýleg stofnun, með erfið verkefni framundan og reyndar eitt og annað óútkláð um verksviðin milli hennar og Tryggingastofnunar. Það er varla mikið trúnaðartraust milli hans og ráðherra eftir að hún sendi bréfið (og hann framsendi það á fjölmiðla), og ólíklegt honum sé sætt áfram. Og hann hefði líklega ekki farið með málið í fjölmiðla ef hann teldi sig eiga langan tíma eftir í starfi.