Kosturinn við atvinnupólitíkusa
Eftir hrunið vantaði ekki að fólk kvartaði réttilega undan stétt atvinnustjórnmálamanna sem hefði leyft spillingu að grassera og hefði tekið fullan þátt í því að koma landinu í kaldakol. Kröfur um utanþingsstjórn “fagmanna” voru háværar, og að flokkakerfið væri úr sér gengið.
Ríkisstjórnin féll, og kosningum stuttu síðar fengum við hæsta hlutfall nýgræðinga á þingi á sögulegum tíma - og afleiðingin er að landið er stjórnlaust, þrátt fyrir tiltölulega traustan meirihluta þingflokkanna.
Gott og vel, ég er hægra megin í pólitík, skráður í íhaldið, en tiltölulega laus við það að vera múlbundinn. Og ég er ekki þeirrar skoðunar að stjórnarskipti myndu leysa vandamálin eða að allir þeir stjórnmálamenn sem liggja hinumegin séu upp til hópa liðónýtir. Þvert á móti held ég að Steingrímur og fleiri átti sig á hvað þarf að gera, en hafi ekki styrk til að koma málum fram.
Og þá er ég ekkert frekar að tala um Icesave heldur ýmis önnur mál líka.
—–
Ég tók aktívan þátt í stúdentapólitík á sínum tíma, og gott ef ekki nokkra slagi um Heimdall líka. Fylgdist vel með þessu í nokkur ár - og það sem stendur upp úr er ótrúlega mikið af fólki sem á einhverjum tímapunkti sýndi þessu áhuga, tók þátt og hafði á tímabili einhvers konar metnað fyrir stjórnmálum. Langflestir þeirra eiga það sameiginlegt, líkt og ég, að hafa smám saman dregið sig í hlé, margir hætt alveg, aðrir orðnir mjög fjarlægir og halda í besta falli sambandi sambandsins vegna. Aðeins brotabrot endist í þessu og heldur áfram og verður skotsilfur fyrir bloggara og aðra besservissera, skólabókardæmi um manneskjur sem hljóta að hafa frá upphafi verið í ólagi að endast svona lengi í þessu basli í von um stóla í framtíðinni.
Það sem gerist á þessum tíma er að fjöldi fólks með áhuga og meiningar er flokkaður út. Flestir komast að því, hver með sínum hætti, að stjórnmál voru ekki það sem þeir héldu að þau væru. Baráttan harðari, mikið um leiðindi og smákóngaríg, rifrildi um aukaatriði. Að komast eitthvað áfram til að þoka málum hægar í gegn en mann óraði fyrir að væri raunin leiðir á endanum til þess að langflestum finnst þetta einmitt ekki fyrirhafnarinnar virði. Því miður.
En í staðinn fáum við fólk sem kann leikinn. Býr yfir pólitísku raunsæi. Er líklegra til að vita hvað er raunhæft og hefur fengið dýrkeypta og erfiða þjálfun í að sigla gegnum valdabaráttu. Getur lent ágreiningsmálum og kann, í það minnsta í einhverjum tilvikum, að forðast valdabaráttu yfir tittlingaskít. Er tilbúið að semja, og að standa að því loknu við niðurstöðu sem kann að vera fjarri því sem það vill.
—–
Þetta hugarfar og þessi pólitík ýtti áreiðanlega undir Hrunið frekar en hitt. En í dag er skortur á þessu stærsta ógnin við framtíð þjóðarinnar. Mun stærri en Icesave, fyrningarleiðin og fretið undir Eyjafjöllum.
Staðan er í rauninni tiltölulega einföld. Ísland stefnir í greiðsluþrot, og það þarf að rétta kúrsinn af. Það liggur í meginatriðum fyrir hvernig það er hægt, og í meginatriðum gengur það út á það að tryggja erlent fjármagn til að halda hagkerfinu gangandi á sama tíma og við komum böndum á ríkisfjármálin til að geta greitt niður skuldir í framtíðinni. Það er pláss fyrir einhver hugmyndafræðileg blæbrigði á þessari leið, hvort við leggjum meiri áherslu á að hækka skatta eða skera niður, og hvort við förum í ESB eða ekki - en það eru valmöguleikar sem skipta í rauninni engu máli fyrr en það hefur náðst bærileg pólitísk samstaða á þingi og í ríkisstjórn.
—-
En í hverju liggur ósamstaðan. Ætli það sé ekki nærtækast að tína til nýgræðingana á þingi. Ásmundur bændahöfðingi, Lilja Mósesdóttir, (Borgara)Hreyfingin, formaður Framsóknarflokksins og fleiri. Er ekki málið að þessir, og margir fleiri, eru hálfgerðir grænjaxlar í pólitík, og vantar þjálfun og reynslu úr ungliðastarfi - og hefðu líklega sum hver ákveðið tiltölulega fljótt að pólitík væri ekki fyrir þau ef þau hefðu tekið virkan þátt í ungliðapólitík eða öðru pólitísku starfi til margra ára.
Því hvað sem manni finnst um spillingu og getulausa stjórnmálamenn má það ekki gleymast að pólitík er líka fag, og í henni er ekki nóg að básúna skoðanir á torgum. Umræður og lýðræðisleg vinnubrögð og sérfræðiþekking eru góðra gjalda verð - ef það tekst að taka ákvarðnir og koma málum fram fyrir rest. Hvaða gagn væri að utanþingsstjórn sérfræðinga sem allir væru jómfrúr í pólitík og tækist aldrei að fá neitt samþykkt?
Ég er sumsé ekki þeirrar skoðunar forráðamenn þessarar vinstristjórnar viti ekki hvað þurfi að gera og spili á fiðlu að hætti Nerós meðan landið sekkur dýpra. Ætli það sé ekki nær lagi að atvinnustjórnmálamennirnir skammist sín fyrir að vera það á sama tíma og hávær hópur heimtar fleiri reynslulausa grænjaxla til að gulltryggja það við verðum enn að rífast um Icesave þegar næsta hrun ríður yfir.
Loading ...
3.22.2010 kl. 12:43
Rétt og góð greining.
3.22.2010 kl. 12:47
Takk fyrir það. Ég er ekki bjartsýnn á að fá fleiri jákvæð komment í dag og er að melta það að drepa á tölvunni og taka mér langan göngutúr. ;)
3.22.2010 kl. 13:51
neikvæðnin við atvinnupólítíkusa eru einstakir hæfileikar þeirra til að fá obinberar stöður að ógleimdri utanríkisþjónustunni (sem tugmiljóna þjóð gæti notað) þar sem atvinnu pólitíkusum er staflað inn. vona að fólk sem er vant vinnu stöðvi þessa spillingu og sættisig við að vera í venjulegrivinnu
3.22.2010 kl. 15:03
frábær pistill mundi!
3.22.2010 kl. 16:21
Flott grein og margt til í henni. Vildi bara vara þig við að ég sá að EH linkaði þig á blogginu. Þannig að varaðu þig, hávær hópur á leiðinni! :-)
3.22.2010 kl. 16:22
Eitt sem ég gleymdi að minnast á. Ögmundur Jónasson, hvernig útskýriru það fyrirbæri?
3.22.2010 kl. 16:29
Alls ekki með reynsluleysi. Hann er alger bolti. Góðar hugmyndir vel þegnar. ;)
3.22.2010 kl. 16:51
Góð greining sem ég held að allir sem starfað hafa innan stjórnmálaflokkanna geti tekið undir.
Vandamálið við síunina og skólunina sem fer fram í ungliðapólitíkinni, hvort sem er innan flokkanna eða háskólans, er að hún skilar ekki endilega þeim sem hafa heppilegustu eiginleikana áfram.
Vandamálið við þá sem ekki fara í gegnum þessa skólun er að þeir gera sömu mistök á valdastólum og aðrir gera í vernduðu umhverfi ungliðahreyfinga flokkanna líkt og endalaus dæmi sanna.
Lausnin held ég að sé falin í siðbót innan flokkanna (eða innan nýrra flokka) þar sem miður heppilegir eiginleikar eru ekki verðlaunaðir með framgangi, heldur þar sem gott heiðarlegt fólk lærir hið pólitíska fag á réttum forsendum. Hvernig siðbótinni á að ná fram veit ég ekki, enda kalla völd á einhvern undarlegan hátt fram dýrið í næstum öllum.
3.22.2010 kl. 17:30
Siðbótin færi þá líklega einna helst fram með kynslóðaskiptum, frekar en innra með þeim sem fara með völdin núna. Yngra fólkið þarf að taka sig saman um að ýta þeim eldri út, frekar en að vinna sig upp í gegnum verri og spilltari tengslanet.
3.22.2010 kl. 17:43
Algjörlega sammála þér. Hún er undurfurðuleg þessi röksemd að það reddist allt með því að fá einhverja inn sem enga reynslu hafa. Það eru vissulega misjafnir pólitískir sauðir en þessi útópía um eitthvað upplýst sérfræðingsveldi eða söfnuð ópólitískra hálfguða er bara ekki rausæ
3.22.2010 kl. 18:04
Ég bara verð að koma því að, fyrst ég sá enn einu sinni skot á utanríkisþjónustuna, að Mónakó, hálfsjálfstætt ríki, heldur úti amk. 12 sendiráðum, hvorki meira né minna. Þar af tveimur í Róm, eitt fyrir Vatíkanið og annað fyrir Ítalíu. Við erum ekkert með stærri utanríkisþjónustu en margir aðrir, en svo er annað mál hvort hún sé skipuð því hæfileikafólki sem við viljum að hún sé.
3.22.2010 kl. 20:02
Ég tók einhvern tímann þátt í kosningum í HÍ (var svona hálfgerður þátttakandi í stúdentapólitíkinni). Ég verð nú að segja fyrir mína parta að ég hef sjaldan tekið þátt í jafn tilgangslausu starfi. Hápunkturinn var að mér var boði á Bessastaði á 1. des. Þar sagði ÓRG nokkra slæma brandara, þeir voru samt það minnisstæðasta frá kvöldinu.
3.22.2010 kl. 22:25
Góð greining.
3.23.2010 kl. 11:25
Ég á dáldið erfitt með að vera sammála því að kalla aftur eftir liðapólitíkinni sem margir kjósendur voru komnir með upp í kok af.
Ástandið sem við erum í lagast ekkert við það að þingmenn séu vel skólaðir og fari aftur í það far að fylgja strangri flokkslínu. Það er litlu betra að menn bæli niður óttann og marseri í takt eins og í vel samhæfðri leikmynd ef við erum hvort eð er að stefna fram af bjargbrúninni. Jafnvel þótt að við værum með hóp af þrautþjálfuðum atvinnupólitíkusum sætum við samt uppi með ástand sem einkenndist af erfiðum málefnum og valkvíða þingmanna. Við erum einfaldlega í úlfakreppu þar sem að allir kostir eru vondir og nýliðun á Alþingi gerir ástandið ekkert endilega betra eða verra, það undirstrikar frekar hversu staðan er erfið.
–
Annað, þetta með ungliðahreyfingarnar, ég er nokkurn veginn sammála þessari greiningu en langaði að bæta smá við hana frá mínum sjónarhóli. Líkt og ég upplifði þær í HÍ tóku flestir þátt í þeim út af félagslífinu eða litu á þetta sem góða reynslu fremur en að stjórnast af framadraumum á pólitískum vettvangi. Einnig fóru margar helstu kanónurnar í störf sem hljóta að teljast þægilegri eða mun betur launaðri heldur en pólitíkin. Þannig að þeir sem virtust heltast úr lestinni voru ekkert endilega orðnir laskaðir eftir átökin heldur fundu einfaldlega eitthvað annað bitastæðara.