Þrýst á Þorgerði
Tímabundin afsögn Illuga Gunnarssonar eykur enn þrýstinginn á Þorgerði Katrínu sem mun á flokksráðsfundi Sjálfstæðisflokksins á morgun berjast fyrir pólitísku lífi sínu. Og enginn ætti að velkjast í vafa um það að Illuga Gunnarssyni og hans nánasta bandamanni, Bjarna Ben, hlýtur að vera það fullkomlega ljóst.
Bjarni Benediktsson beinlínis hjólaði í hana í gær, með hætti sem hlýtur að teljast mjög óvenjulegur í samskiptum formanns og varaformanns í hvaða flokki sem er. Hann hefur aftur á móti þagað þunnu hljóði yfir Sjóði 9 og stöðu Illuga Gunnarssonar.
“Varðandi varaformanninn þá verð ég að segja að þau lán sem þar er um að ræða eru fullkomlega óeðlileg,” sagði Bjarni Benediktsson. Nú vil ég ekki verja þessi lán sem slík eða halda því fram að þau séu eðlileg. En þó vil ég benda á að það hefur ekkert komið fram sem bendir til þess að pólitísk staða hennar hafi neitt með það að gera að þau hjónin fengu þessi lán. Ennfremur hef ég ekki séð neitt koma fram sem bendir til þess að þessi lán hafi áhrif á neinar pólitískar ákvarðanir sem Þorgerður Katrín tók eða hafði áhrif á, og það bendur heldur ekkert til þess að hluti þessa fjár hafi runnið í pólitíska baráttu fyrir hana. Þannig að þýðing þeirra fyrir hana pólitískt er óljós, og ég get ekki séð að það sé sjálfgefið að þau eigi að leiða til afsagnar, þó þau séu á allan hátt mjög óheppileg. Bjarni hefði vel getað leyft sér að tala varlegar um þau.
———
Hvað varðar Illuga Gunnarsson þá er komið í ljós að hann þrýsti mjög eindregið á að Glitnir beilaði sjóð níu út. Tímasetningin er lykilatriði, en þetta gerist eftir að Glitnir er þjóðnýttur, en áður en neyðarlögin eru sett - ríkissjóður er de facto ábyrgur á þeim tímapunkti fyrir öllum skuldbindingum Glitnis. Sem þýðir að tíu milljarða kaup Glitnis á verðlausum bréfum í sjóði níu er hreint eignatjón fyrir ríkissjóð. Skattgreiðendur.
(Neyðarlögin breyttu þeirri stöðu hins vegar með öllu, þannig að tapið vegna afskrifaðra skulda og verðlausra bréfa fellur að langmestu leyti á erlenda kröfuhafa.)
Af yfirlýsingu Illuga að dæma hyggst hann ekki taka neina pólitíska ábyrgð þessu máli heldur bíða niðurstöðu um að hann beri enga lagalega refsiábyrgð á fjárfestingum stjórnenda sjóðs níu. Er þetta samt ekki á allan hátt hæpnara mál en lán sem eiginmaður Þorgerðar Katrínar fær vegna stöðu sinnar hjá Kaupþingi?
Loading ...
4.16.2010 kl. 14:41
Það eru nú nokkur atriði í máli Þorgerðar sem þú skautar framhjá:
1) Þorgerður og Kristján eru samsköttuð, því er ansi hæpið að segja að þetta séu lán Kristjáns og ekki Þorgerðar.
2) Þau ákváðu að flytja hlutabréfin (og lánið) í ehf hálfu ári fyrir hrun, um það leyti sem Davíð Oddson var víst að vara ríkisstjórnina við bankahruninu.
3)Þessa 1,7 ma kröfu sem Arion á á ehf þeirra hjóna hafa nýjir eigendur Arion banka ekki metið á fullu verði, þeir hafa kannski metið kröfuna á örfá prósent, ef eitthvað. Það þýðir að ríkissjóður hefur þegar tekið á sig megnið af þessum 1,7 ma, ekki satt?
4)ef ég hef skilið Þorgerði rétt voru þessi hlutabréf uppistaðan í sparifé þeirra hjóna, það sem þau höfðu sett til hliðar til að eiga ánægjulegt ævikvöld. Allt í sömu körfuna. Það hlýtur að hafa einhver áhrif á ákvarðanir hennar á þingi og í ríkisstjórn á örlagatímum þegar sú karfa er í frjálsu falli til helvítis.
4.16.2010 kl. 14:53
“Er þetta samt ekki á allan hátt hæpnara mál en lán sem eiginmaður Þorgerðar Katrínar fær vegna stöðu sinnar hjá Kaupþingi?”
Mál Þorgerðar varðar ekki við lög - heldur snýst það um siðleysi og óeðlileg tengsl stjórnmálamanns við viðskiptalífið.
Mál Illuga er hugsanlega lögbrot - það er bæði siðlaust og varðar einnig hugsanlega lög.
Mál Þorgerðar er miklu vafaminna heldur en mál Illuga….
4.16.2010 kl. 15:00
Jens:
1) Þarna ertu eitthvað að misskilja. Ég er hvergi að halda því fram að þetta séu ekki hennar lán. Hins vegar er ég að benda á að pólitísk staða hennar er ekki ástæðan fyrir þessum lánum.
2) Þetta er rétt - og hún á að þurfa að svara fyrir þetta. En strangt til tekið er það þá yfirfærsla lánanna í ehf (að öllum líkindum á grundvelli innherjaupplýsingar) sem er óeðlileg, en ekki lánin sjálf.
3) Ég veit ekki hvernig Arion metur þetta. En tjónið lendir að mjög litlu leyti á ríkissjóði. Sem kunnugt er lendir mestallt tjón vegna afskrifta á erlendu kröfuhöfunum sem eru stærstu eigendur nýju bankanna.
4) Það er vel mögulegt það hafi komið til einhverra hagsmunaárekstra. Það er hins vegar hæpið að benda á lán og segja að það hljóti að vera hagsmunaárekstrar, en geta samt ekki sett fingurinn á þá. Meðan ekki er hægt að benda á ákveðin mál eða ákveðnar ákvarðanir þar sem lánastaðan hefur áhrif er ekki hægt að fullyrða eitt né neitt um óeðlileg áhrif.
Vandinn við þessa umræðu er í stuttu máli sá að einhverjum virðist finnast að þingmenn eigi að segja af sér hafi þeir skuldað fé, sem er út í hött. Það er ekkert athugavert við að þeir skuldi bönkum fyrr en það leiðir til hagsmunaárekstra eða sýnt sé fram á að lánin hafi fengist með óeðlilegum hætti, sem hefur held ég ekki verið sýnt fram í hennar tilfelli.
4.16.2010 kl. 15:21
3) en nýju eigendur Arion, kröfuhafarnir í gamla kaupþing, keyptu nýja kaupþing af ríkissjóði. Hefði þetta lán ekki verið veitt til ehf Kristjáns hefði nýja kaupþing verið verðmætara sem nemur lánsupphæðinni mínus verðmæti kröfunnar (sem er væntanlega mjög lítið), þ.a. tapið lenti bara víst á ríkissjóði og þá skiptir engu máli þó Kristján reynist seinna borgunarmaður fyrir láninu. Þá græða bara kröfuhafarnir á því.
Ég er sammála þér í því að það er ekkert að því að þinmenn fái lán. En ég skil ekki að þingmenn (og ráðherrar) geti átt mjög ríkra hagsmuna að gæta í velgengni einstakra fyrirtækja án þess að það verði hagsmunaárekstrar. Ég ætla ekki að benda á nein sérstök tilfelli, bara það að ekki myndi ég treysta minni eigin dómgreind og siðferðiskennd til að kjósa alltaf þann kost sem bestur er fyrir þjóðina ef allt mitt er undir líka. Ég hugsa alltaf um það hvar mínir persónulegu hagsmunir liggja þegar ég fæ að kjósa, ekki bara hagsmunir þjóðarinnar.
4.16.2010 kl. 15:36
Öhm, kröfuhafarnir fengu Arion (Nýja Kaupþing) upp í skuldir sem þeir áttu hjá gamla Kaupþingi. Ég held alveg áreiðanlega að lán eins og þeirra hjónanna hafi eins og aðrar ónýtar eignir verið skilið eftir í gamla Kaupþingi, en ekki verið flutt yfir í það nýja. Það var því aldrei inni í nýja Kaupþingi og hafði væntanlega ekki áhrif á “verðið”.
Kröfuhafarnir greiddu aldrei krónu til ríkissjóðs vegna þessara “kaupa” og kostnaður ríkissjóðs var fyrst og fremst fjármagn sem þeir lögðu bankanum til sem eigið fé.
Þetta eigið fé var ekki reiknað út frá skuldum sem höfðu verið afskrifaðar, heldur miðuðust við rekstrarfjárþörf nýja bankans, þannig að hann fúnkerandi eign.
Afskriftir af þessu láni Kristjáns og frúr lentu því fyrst og fremst á erlendum kröfuhöfum.
4.16.2010 kl. 21:18
Já það er rétt Guðmundur, þetta er verra mál hjá Illuga.
Þar af leiðandi ættu þau bæði að segja af sér.