Guðmundur Magnússon skrafar um 3. olíutunnuna - sumsé önnur skjalabrenna í olíutunnu sem búið var að bora göt á. Í þetta skiptið er það undirskriftalistar Varins lands.

Tunnubrennsla hefur að öllum líkindum verið viðtekin venja á flestum eða öllum sveitabæjum landsins í nokkra áratugi við að fyrirkoma sorpi.

Ég man í það minnsta vel eftir einni svona í sveitinni heima. Matarleifar fóru að vísu í hænsnin, en hinu var safnað saman inni í bílskúr, og þegar komið var nóg (eða of mikið) var þetta borið í tunnuna og kveikt í, nema ef vindur stóð á bæina. Reykurinn sást langar leiðir og oft heitt í tunnunni lengi á eftir, svo það var passað maður væri ekki að leika sér þarna. Einhvern tímann fékk ég held ég væna blöðru á þumalinn.

Einnig voru settir upp sérstakar brennur þegar þess þurfti.  Gamlir áburðarpokar voru ekki settir í tunnurnar, enda rúmfrekir og stæðurnar fjær bænum. Þeim var samviskusamlega safnað saman og brenndir að áburðardreifingu lokinni.

Ójá, þeir voru úr plasti. Fimmtíu kíló í hverjum poka. Margir pokar. Mikill reykur. Við strákarnir látnir sjá um þetta að miklu leyti og þótti gaman.

Þetta var fyrir daga umhverfisráðuneytiss og ýmissa reglugerða sem settar voru til að hlífa umhverfinu. Í dag verða þeir fáu bændur sem eftir eru að gera sér ferð á bíl í gám sem tæmdur er reglulega.

Það er mögulegt að einhverjir hafi grafið úrgang í jörð fjarri túnum, ef þeir áttu vélar í það. En sorp var oftast brennt, og tunnurnar voru alls staðar til og mjög hentugar í þetta. Sjálfsagt gera “götóttu olíutunnurnar” þessa skjalaförgun sérstaklega mafíósalega í augum nútímareykvíkings, sem aldrei var látinn brenna ruslið. En þær eiga held ég ekkert sérstakt erindi í sögubækur út á þessar tvær brennur, en kannski frekar sem eitt af fjöldamörgum dæmum um ósiði sem urðu lenska af því fólk vissi ekki betur.

Í það minnsta ætti ekki að telja þær upp í sömu andránni og hið stórgóða minningarkvæði Steins Steinarr, um bensíntunnuna hans Héðins Valdimarssonar. ;)

Birt 6.18.2008 - 10:55 | Ábendingar, Ómálefnalegheit |